حال سوال اینجا است که چرا طرح انتقال دانشگاه هنر به کرج با وجود تمامی تلاش‌ها و صرف هزینه‌های هنگفت عملی نشد و این دانشگاه قبل از انتقال کامل مجددا به تهران بازگشت؟

طرح انتقال بزرگترین دانشگاه هنر ایران به شهرستان کرج سابقه‌ای طولانی دارد و بعضا برخی‌ها پیشینه‌ آن را به قبل از انقلاب نسبت می‌دهند.

اما صرف نظر از تاریخچه این موضوع، باید گفت که در حدود ده سال قبل شرایط انتقال این دانشگاه از محل چهار راه ولیعصر (عج) تهران به منطقه گوهردشت و جنب دانشگاه آزاد فعلی کرج فراهم شد و پس از کش و قوس‌های فراوان این انتقال به مرور آغاز شد. از این رو مسئولان دانشگاه هنر اقدام به انتقال رشته‌هایی مانند مجسمه‌سازی، موسیقی و غیره به کرج را آغاز کردند.

باید اذعان داشت که این انتقال از ابتدا با مخالفت برخی دانشجویان و اساتید دانشگاه هنر همراه بود. چرا که قلب تپنده همه وقایع هنری ایران متاسفانه در پایتخت می‌زند و در صورت انتقال دانشگاه هنر از تهران به کرج عملا دانشجویان و اساتید آن فرصت استفاده از امکانات فرهنگی و هنری تهران بزرگ را از دست می‌دادند.

اما با وجود این مخالفت‌ها انتقال دانشگاه هنر به کرج در حال انجام بود که ناگهان مسیر این حرکت تغییر کرد و بعدها تصمیم بر این شد که مکان این دانشگاه به منطقه‌ای در اطراف میدان امام خمینی (ره) منتقل شود.

این در حالی بود که طی چند سال اخیر سرمایه هنگفتی از بودجه بیت‌المال برای ساخت و راه‌اندازی امکاناتی چون کارگاه‌های تخصصی، خوابگاه دانشجوئی‌ و غیره برای اجرای طرحی با پشتوانه تحقیقاتی و علمی کافی (شاید هم این تصور ماست و از ابتدا اصلا تحقیقی در کار نبوده است) هزینه شده بود.

حال سوال اینجا است که چرا طرح انتقال دانشگاه هنر به کرج با وجود تمامی تلاش‌ها و صرف هزینه‌های هنگفت عملی نشد و این دانشگاه قبل از انتقال کامل مجددا به تهران بازگشت؟

شاید ما تصور کردیم همانطور که دانشگاه آزاد در دورترین نقاط کشور با تاسیس و گسترش دانشگاه‌ها و دانشکده‌های خود توانست نقش موثری در ارتقاء فرهنگ و اقتصاد بسیاری از مناطق کشور داشته باشد، ما نیز تنها با کسب مجوز و دستور انتقال دانشگاه هنر به کرج میتوانیم از امکانات بعدی آن در شهرمان برخوردار شویم!؟! غافل از اینکه همان دانشگاه آزاد هم در طول سال‌ها برای ایجاد رشته‌های هنری در شهرستان‌ها کاملا محتاطانه  و بسیار محدود عمل کرده است. گواه این مدعا تعداد رشته‌های هنری محدود در مقطع کارشناسی این دانشگاه در سطح کشور است.

برای توضیح بهتر این مطلب نیاز است به بیان خلاصه دلایل حضور دانشکده کشاورزی در کرج اشاره کنیم.

اگر این دانشکده در طی سالیان طولانی موجب رشد و مباهات کرج می‌باشد، به این خاطر است که کرج دارای شاخصه‌ها و ویژگی‌های ممتاز جغرافیائی است. لذا اگر قرار بود دانشکده کشاورزی در تهران تاسیس می‌شد، به طور حتم دانشجویان و اساتید آن از این پتانسیل‌ها بی بهره بودند.

حال اگر قرار بود که دانشگاه هنر در کرج می‌ماند چندین سوال بی پاسخ وجود داشت که عبارت هستند از:

× - چگونه ممکن است دانشگاه هنر بتواند در شهری (مثل کرج) به حیات موثر بپردازد که با بیش از یک و نیم میلیون نفر تنها دو یا سه سینما دارد؟

× - چگونه قرار بود این دانشگاه در این شهر بماند در حالی که تنها سالن تئاتر شهر ما واقع دراسلام‌آباد فاقد هر نوع امکاناتی است؟

× - دانشجویان دانشگاه هنر (بزرگترین دانشگاه هنری ایران) قرار بود در کدام گالری آبرومند شهرمان به نمایش آثارشان بپردازند؟

× - به طور مثال دانشجویان رشته موسیقی این دانشگاه برای شرکت در یک کنسرت موسیقی باید چند ماه در شهر ما منتظر میماندند(بحث اجرای کنسرت توسط ایشان که هیچ!)؟

× - آنها برای خرید کتاب‌های روز باید به کدام کتاب فروشی معتبر شهرمان مراجعه میکردند؟

× - برای ارتقاء  سطح فکری خود باید در کدام سخنرانی فلسفی، اجتماعی، سیاسی و... شرکت میکردند؟

× - در یک کلام برای گذراندن اوقات فراغت خود باید در کدام فضای فرهنگی شهر ما حضور می‌یافتند؟ سینما تئاتر چمران؟! پاساژساویز؟! و یا کلاس‌های ترک اعتیاد فرهنگسرای کوثر؟!

شاید همه سوالات فوق یک جواب دندان شکن داشته باشد با این مضمون که وظیفه تامین امکانات و فضای موجود برای این دانشگاه برعهده مدیران خود دانشگاه و از طریق منابع همان دانشگاه است و شهر ما در قبال این دانشگاه تعهدی برعهده نداشته است.

احتمالا محتوای این جواب توسط مدیران این دانشگاه هم دریافت شده است که علیرغم صرف هزینه‌های بسیار زیاد فرار را بر قرار ترجیح داده و درحال ترک بی سر و صدای شهرمان هستند. چرا که وقتی قراراست دانشجویان صرفا از امکانات داخل دانشگاه استفاده کنند و فضای پیرامونی دانشگاه کوچکترین کمکی به آنها نکند، چه نیازی است به زحمت دور کردن این اساتید و دانشجویان ازمحل اصلی خود؟

پس تصمیم عاقلانه برای مدیران دانشگاه بازگشت به تهران علیرغم تحمل هزینه‌های این تصمیم خواهد بود.

در این میان تنها ما شهروندان کرج هستیم که از چنین امکانی برای ارتقای سطح شهرمان بی بهره ماندیم. شاید هم به این نتیجه رسیده‌‌ایم که حضور چنین دانشجویان واساتید پرمدعایی که هنوز نیامده باید برای ایشان امکاناتی را فراهم کنیم که سال‌ها خود و فرزندانمان در این شهر از آن بی بهره بوده‌ایم موجب نقض اقتدار ما است؟  و شاید هم اصولا در این باره هیچ کس هیچ فکری نکرده است و اینها فقط تخیلات نگارنده است؟

و بالاخره شاید اصلا اتفاق مهمی نیافتاده است و باید بگوییم نیامده‌اند که نیامده‌اند!!! رفته‌اند که رفته‌اند و یا اصلا ....

اما درس مهمی که ما شهروندان کرجی می‌بایست از این واقعه بگیریم این است که دلایل این ناکامی را باید در یک کلام و آنهم عدم هویت شهری در کلانشهرکرج جستجو کرد.

به قلم مسعود ساکت‌اف

کارشناس امور فرهنگی و رسانه